- సర్ఫెసి చట్టం అండతో ప్రజల ఆస్తులపై వేట?
- చిన్న రుణాల పేరుతో పెద్ద దందా?
- EMIల భారం.. వేలం బాట పడుతున్న కుటుంబాలు
- బ్యాంకింగ్ సంస్కరణల మాటున సామాన్యుడి ఆస్తి ప్రమాదంలోకి ?
ఆర్గాన్ న్యూస్, బిజినెస్ ప్రతినిధి :
దేశంలో బ్యాంకింగ్, నాన్ బ్యాంకింగ్ ఫైనాన్స్ కంపెనీల విస్తరణ వేగంగా పెరుగుతున్న తరుణంలో, తెలంగాణ సహా దక్షిణాది రాష్ట్రాల్లో సామాన్య ప్రజల ఆస్తుల భద్రతపై తీవ్ర ఆందోళనలు వ్యక్తమవుతున్నాయి. ముఖ్యంగా చిన్న వ్యాపారులు, మధ్యతరగతి కుటుంబాలు, రైతులు, ఉద్యోగులు లక్ష్యంగా భారీ స్థాయిలో లోన్ల పంపిణీ జరుగుతుండగా, చెల్లింపుల్లో చిన్న జాప్యమే వారి ఆస్తులను వేలం బాట పట్టిస్తున్నదన్న విమర్శలు వినిపిస్తున్నాయి.
గత పదేళ్లలో తెలంగాణ రాష్ట్రంలో NBFCలు, ప్రైవేట్ ఫైనాన్స్ సంస్థలు గ్రామీణ ప్రాంతాల వరకు విస్తరించాయి. “త్వరిత రుణాలు”, “తక్కువ డాక్యుమెంటేషన్”, “సులభ EMIలు” అంటూ ఆకర్షిస్తున్న ఈ సంస్థలు, ఆర్థిక ఇబ్బందులు తలెత్తిన వెంటనే కఠిన వసూళ్లకు దిగుతున్నాయని బాధితులు ఆరోపిస్తున్నారు. ముఖ్యంగా చిన్న వ్యాపార అవసరాలు, పిల్లల విద్య, వైద్య ఖర్చులు, పెళ్లిళ్లు, వ్యవసాయ పెట్టుబడుల కోసం రుణాలు తీసుకున్న కుటుంబాలు తిరిగి చెల్లింపుల్లో ఇబ్బందులు ఎదుర్కొంటున్నాయి.
ఈ మొత్తం వ్యవస్థకు ప్రధాన ఆయుధంగా నిలుస్తోందని విమర్శలు ఎదుర్కొంటున్న చట్టం SARFAESI Act – 2002.
ఈ చట్టం ప్రకారం రుణగ్రహీత ఒక నిర్దిష్ట కాలం EMIలు చెల్లించకపోతే ఆ రుణాన్ని NPAగా ప్రకటించి, ఆస్తిని స్వాధీనం చేసుకునే అధికారం బ్యాంకులు, ఫైనాన్స్ సంస్థలకు లభిస్తుంది. మూడు నోటీసుల అనంతరం ఇంటిని, భూమిని, వ్యాపార ఆస్తులను వేలం వేసే వరకు వెళ్లే అవకాశం ఉంది. దీనివల్ల సామాన్య ప్రజలు కోర్టుల చుట్టూ తిరిగినా తక్షణ ఉపశమనం దొరకడం లేదన్న వాదనలు పెరుగుతున్నాయి.
న్యాయ నిపుణుల అభిప్రాయం ప్రకారం, SARFAESI చట్టం బ్యాంకింగ్ వ్యవస్థలో చెడు రుణాలను తగ్గించడానికి తీసుకొచ్చినప్పటికీ, అమలులో మానవీయ కోణం కొరవడిందనే విమర్శలు ఉన్నాయి. అనారోగ్యం, వ్యాపార నష్టాలు, ప్రకృతి విపత్తులు, కుటుంబ అత్యవసరాలు వంటి కారణాలతో EMIలు ఆలస్యమైన సందర్భాల్లో కూడా కఠిన చర్యలు తీసుకోవడం పేద, మధ్యతరగతి కుటుంబాలను ఆర్థిక-మానసిక సంక్షోభంలోకి నెడుతోందని ఆవేదనలు వ్యక్తమవుతున్నాయి.
ఆర్థిక రంగ నిపుణులు చెబుతున్నదేమిటంటే – ఫైనాన్స్ రంగ విస్తరణను “ప్రాంతీయ కుట్ర”గా కాకుండా, నియంత్రణ వ్యవస్థల బలహీనతగా చూడాల్సిన అవసరం ఉందని. RBI పర్యవేక్షణ, రుణగ్రహీతల హక్కుల రక్షణ, పారదర్శక వేలం విధానాలు, మానవీయ రుణ పునర్వ్యవస్థీకరణ విధానాలు బలోపేతం కావాలని వారు సూచిస్తున్నారు.
ఈ నేపథ్యంలో ఒక కీలక ప్రశ్న ముందుకొస్తోంది –
ప్రజల ఆర్థిక అవసరాలను తీర్చేందుకు వచ్చిన రుణ వ్యవస్థ, చివరకు వారి ఆస్తులపైనే పంజా విసిరే స్థితికి చేరుతోందా?
సామాన్యుడి ఇల్లు, భూమి, జీవనాధారాన్ని కాపాడేలా చట్టాల్లో మార్పులు అవసరమా?
ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం కోసం సమాజం, ప్రభుత్వాలు, నియంత్రణ సంస్థలు గంభీరంగా ఆలోచించాల్సిన సమయం ఆసన్నమైందని సామాజిక వర్గాలు అభిప్రాయపడుతున్నాయి.
